گل را عطر دادی
تا بوی خوش دهد...
نور دادی
تا رنگ گیرد رنگارنگ...
اما هنوز چیزی کم داشت...
رعنا و زیبا
با قامت سرخ و سبزش
اما دلی نداشت تا هدیه اش دهد...
پس عشق دادی
تا جان گیرد...
و آن را در دستانش گذارد
تا به تو بخشد...
نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386ساعت 17:6 توسط بالدار سفید
|
