خنجر

چه خوش بود کودکی مان...

موشک های کاغذی که به سوی هم

پرتاب می کردیم...

و خط خطی کردن های دفترمان...

و خوشی هایی که از کنار هم ماندن ها

به یادگار می گذاشتیم...

اما می هراسم

نکند دیگر دلمان آنقدر صاف نباشد...

نکند از کاغذ های سفید

خنجرهایی بر دل هم سازیم...