باد سوار بر کوه

موهایمان را به امتداد خود می کشاند...

بر بالای قله...

و من آرام ایستاده ام...

تو اما در طلاپوش بنفشی

بر روی هوا راه می روی...

گویی سبک تر از باد...

کوه خاموش است...

و من گفتارم را

در سکوت می گویم...

لبخند می زنی...

چیزی ما را نمی هراساند...

آرام...

دستت را سوی دستم دراز می کنی...